Witaj! Rejestracja

Żywe Muzeum Porcelany Ćmielów

Ankieta: Polecasz?
Tak, ponieważ... Odpisz w komentarzu.
Nie, ponieważ... Odpisz w komentarzu.
[Wyniki ankiety]
 
 


Ćmielów

Założenie fabryki - 1804. Produkcja porcelany - od 1838.

Po III rozbiorze Polski zapoczątkowany przez Stanisława Augusta rozwój uprzemysłowienia kraju nabiera rozpędu. Były wielki kanclerz koronny Jacek Małachowski, zachęcony sukcesami porcelany koreckiej zakłada w Ćmielowie koło Opatowa manufakturę fajansową. Według innych - nie potwierdzonych tradycji historycznych - zalążkiem Ćmielowa było zrzeszenie drobnych wytwórców fajansu w jedną dużą wytwórnię, zorganizowane około roku 1790 przez Wojtosa. Jacek Małachowski ok. roku 1797 zakupił tereny, na których mieściły się warsztaty, dobudował nowe pomieszczenia i w 1804 roku uruchomi produkcję fajansu. Kierownikiem wytwórni został Niemiec Adolf F. Watke, który będąc doskonałym rzemieślnikiem sprawował rządy ponad trzydzieści lat.

Fabryka dzięki wysokiemu poziomowi technologicznemu szybko zdobyła uznanie, konkurując skutecznie z fajansami angielskimi. Wyroby ćmielowskie otrzymują medale na wystawach, zdobią stoły najwyższych dygnitarzy. Fajanse tego okresu cechuje kremowy, ciepły kolor, pastelowe i perłowo-niebieskie barwy. Oprócz serwisów obiadowych produkowano szereg innych przedmiotów: ażurowe koszyki, kałamarze, kufle do piwa, lichtarze, maselniczki, solniczki, przedmioty aptekarskie oraz zestawy łazienkowe - misy, nocniki. Okres świetności trwa również po śmierci Jacka Małachowskiego (1821). Fajansiarnia przechodzi w ręce jego córki, Franciszki Dunin-Karwickiej, która to około roku 1830 wydzierżawia fabrykę kupcom z Opatowa, a następnie sprzedaje ją wraz z całym majątkiem Teresie Scypion del Campo.

Powstanie listopadowe spowodowało zastój w produkcji. Po zakończeniu działań wojennych fabryka wracała powoli do normy pod kierownictwem Czechów - Franciszka i Gabriela Weiss. To właśnie Franciszek Weiss sprowadził do Ćmielowa austriackich fachowców i w 1838 roku rozpoczął produkcję porcelany. W dość szybkim czasie opanował technologię wyrobu dobrej porcelany i w związku z ówczesnym brakiem konkurencji opanował rynek. Fabryka z powodzeniem sprzedawała kopie zagranicznej porcelany, mając w swych szeregach uzdolnionych malarzy, którym przewodził Franciszek Weiss, osobiście malując bardziej reprezentacyjne wyroby. Podstawowymi motywami malarskimi były kompozycje kwiatowe i różnego rodzaju ornamenty roślinne. Od roku 1840 powszechnie stosował technikę kolorowego druku. Tematyką druków były krajobrazy, sceny i epizody żołnierskie, myśliwskie i sentymentalne.

Fabryka prosperowała znakomicie i nie nadążała z zaspokojeniem popytu. Wyroby upłynniano w Warszawie, Grodnie i Ćmielowie. Około 1870 roku fabryka zmienia właściciela. Manufakturę odkupuje Kazimierz Cybulski, właściciel dużego sklepu porcelanowego w Warszawie. W rękach Cybulskiego Ćmielów zaczyna przynosić coraz większe dochody. Nowy właściciel rozbudował zakład, zatrudnienie wzrosło do 160 osób. Wyroby ćmielowskie przekroczyły granicę zaboru rosyjskiego, zdobywając uznanie na wielu wystawach w Paryżu, Wiedniu, Warszawie, Petersburgu i Moskwie. W tym okresie powstało wiele okolicznych wytwórni fajansu. Wskutek wzmożonej konkurencji Cybulski w roku 1882 zamyka całkowicie produkcję porcelany, nastawiając się na wyrób porcelany. Spore inwestycje finansowe przynoszą spodziewany skutek w postaci coraz lepszych wyrobów. Niewątpliwie przyczynili się do tego również sprowadzeni z fabryk francuskich doświadczeni fachowcy. Naczynia zdobiono motywami typowo polskimi, przedstawiającymi historię Polski, klasztory, sceny rodzajowe - zabawy w karczmie, tańczących krakowiaków i podobne.

Po śmierci Kazimierza Cybulskiego (1884) fabrykę przejmuje jego syn, Stanisław Cybulski. Niestety ten dobry fachowiec przedwcześnie umiera, co kończy okres powodzenia fabryki. Wdowa po Stanisławie, nie radząc sobie z kierownictwem dużej fabryki, odsprzedaje ją w 1887 roku potomkom Ksawerego Druckiego-Lubeckiego.

Przejęcie fabryki przez Druckich-Lubeckich ratuje zakład od upadku. Sprowadzono z Francji doświadczonych majstrów, wprowadzono po raz pierwszy napęd za pomocą lokomobili, następnie silnika gazowego. Produkowane serwisy nie ustępowały wyrobom zagranicznym. Porcelana była idealnie biała, cienka i pokryta szkliwem bez skaz. Kierownictwo malarni w latach 1903-1914 powierzono B. Polankiewiczowi. Jego zasługą było wprowadzenie do produkcji dekoracji typowo ludowych.

Okres wojny (1914-1918) spowodował prawie całkowite zniszczenie fabryki. Aleksander Drucki-Lubecki, ówczesny właściciel, nie posiadając aż tak ogromnych funduszy, przeistacza fabrykę w spółkę akcyjną, co pozwala na sfinansowanie drogiej odbudowy. Ponowne uruchomienie fabryki następuje w roku 1920. Spółka w roku 1927 przejmuje chylący się ku upadkowi zakład w Chodzieży, czyniąc go swoją filią. Ćmielów dzięki ambicjom akcjonariuszy staje się fabryką nowoczesną. Produkowane w latach trzydziestych serwisy kawowe znajdują wielu nabywców w Holandii, Turcji, Egipcie i nawet Stanach Zjednoczonych. Duży wkład w sukces i odbudowę tradycji miał Stanisław Burtan. Dobra passa trwała aż do wybuchu drugiej wojny światowej, która zahamowała rozwój fabryki. Po wyzwoleniu fabryka rozpoczęła produkcję już jako przedsiębiorstwo państwowe, pod kierownictwem Tadeusza Warskiego. Kolejne lata to zdobywanie rynków światowych, rozbudowa fabryki i wzorcowni. Ćmielów produkuje porcelanę do dnia dzisiejszego.
Zamiast xxx, wpisz www
from xxx.starocie.waw.pl/cmielow.htm

   
   
   
   
   
▬▬▬▬▬▬▬▬ஜ۩۞۩ஜ▬▬▬▬▬▬▬▬▬
     Forumeria.pl - Najlepsze forum w Polsce
▬▬▬▬▬▬▬▬ஜ۩۞۩ஜ▬▬▬▬▬▬▬▬▬
Odpowiedz

[-]
Szybka odpowiedź

Disable AutoMedia embedding for this link.   MP3 Playlist

Weryfikacja przeciw botom
Zaznacz pole wyboru znajdujące się poniżej. Ten proces pozwala chronić forum przed botami spamującymi.

Podobne wątki
Wątek: Autor Odpowiedzi: Wyświetleń: Ostatni post
  Muzeum wsi Lubelskiej skansen Lublin brunet 6 4,315 10-03-2014, 10:25
Ostatni post: margaret09

Użytkownicy przeglądający ten wątek:

1 gości