Witaj! Rejestracja

Narodziny teatru i dramatu greckiego


Początki teatru i dramatu greckiego związane były z kultem boga winnej latorośli – Dionizosa. Z okazji świąt poświęconych temu bogu, Wielkich Dionizji, w Atenach odbywały się przedstawienia dostępne dla wszystkich mieszkańców. Początkowo chóry występowały na placach, tańcząc wokół ołtarzy Dionizosa. Plac dla chóru nazywany był orchestrą. Był on położony naprzeciw widowni i służył jako garderoba dla aktorów i tło akcji. Orchestrę otaczała widownia zwana theatron. Do naszych czasów najlepiej zachowały się teatry w Delfach i Epidauros.
Z kultem Dionizosa łączy się także powstanie tragedii. Wyrosła ona z dwóch gatunków liryki greckiej: dytyrambu, czyli pieśni na cześć Dionizosa, śpiewanej przez chór oraz dramatu satyrowego, czyli śpiewów wykonywanych przez przebranych za satyrów aktorów. Od satyrów, których grecka mitologia przedstawiała pod postacią kozłów, wywodzi się nazwa tragedii: tragos – kozioł, aoide – pieśń, czyli „pieśń kozłów”.
Pierwszym wielkim twórcą tragedii był Tespis. Wprowadził on na scenę pierwszego aktora, nazywanego opowiadaczem i dodał dialog sceniczny, który z początku był tylko rozmową między przewodnikiem chóru a aktorem. Według antycznej tradycji Tespisowi przypisuje się również wprowadzenie maski scenicznej. Swoje tragedie Tespis wystawiał w wielu miastach, objeżdżając Grecję teatralnym wozem.
Prawdziwą wielkość tragedia zawdzięcza jednak Ajschylosowi, Sofoklesowi i Eurypidesowi – trzem wielkim tragikom.
Ajschylos wprowadził na scenę drugiego aktora, rozwijając w ten sposób dialog sceniczny. Jego tragedie, takie jak Błagalnice, Persowie czy trylogia Oresteja, rozgrywają się w kręgu największych dramatów moralnych i religijnych. U Ajschylosa zachwyca umiejętne połączenie wagi problemów wyrażanych przez postacie z pięknem i prostotą stylu. Jest on uznawany za mistrza scen pełnych tragizmu i napięcia dramatycznego, które umiał wywołać nawet w scenach tak statycznych jak pieśni chóru.
Sofokles, drugi z wielkiej trójki tragików greckich, dodał do dramatu dekoracje i wprowadził trzeciego aktora. Wpłynęło to na rozwój dramatu jako gatunku literackiego. Odtąd dialog zapanował na scenie niepodzielnie, a chór zszedł na drugi plan. Akcja dzięki temu stała się mniej statyczna niż w tragediach Ajschylosa. Głównym przedmiotem zainteresowań Sofoklesa, autora Antygony, Króla Edypa, Edypa w Kolonie, były losy człowieka. Fascynowała go ludzka wielkość i upadek, namiętności, które nim targały i cele, które chciał osiągnąć. Postaci Sofoklesa są inne niż Ajschylosa, nie tak posągowe i odległe. Bohaterów autora Antygony cechuje myślenie typowo ludzkie, zainteresowanie własnym życiem, jego sprawami. Mniej tu niż u Ajschylosa wielkich problemów religijnych. Ajschylos nieszczęścia człowieka upatruje w działaniu „siły wyższej”, zaś Sofokles zgubę ludzką widzi w samym człowieku i jego decyzjach. Mimo to wola ludzka nie jest całkowicie wolna, bo stoi nad nią opatrzność boska, która każdemu nakazuje cierpieć, gdyż cierpienie jest zarówno karą za przewiny jak i oczyszczeniem. Eurypides, trzeci z wielkich tragików, przedstawiał już w swoich dramatach ludzi takimi, jakimi byli na co dzień. Starał się obnażyć wszystkie strony natury człowieka: dobro i zło, szlachetność i okrucieństwo. Eurypides, jako pierwszy, wprowadził do swych tragedii miłość, której Sofokles i Ajschylos nie uznawali za temat godny sztuki. W przedstawieniu słabości człowieka, jego upadku i grzechu widać pesymizm Eurypidesa, który wielokrotnie w swych sztukach podkreślał, że życie jest nieszczęściem i najlepiej wcale się nie urodzić. Najważniejszymi utworami Eurypidesa są Medea, Trojanki, Ifigenia w Aulidzie. W swych utworach traktuje jednak mity bardzo swobodnie, a bogów przedstawia bardzo często jako złych, mściwych i wyrachowanych, odrzucając konwencjonalną i wyidealizowaną wersję greckiej tragedii religijnej.
Stworzona przez tych trzech artystów tragedia od razu uzyskała ściśle określoną formę. Wejście chóru poprzedzał prolog w formie monologu lub dialogu, w którym autor określał treść dra


.doc   Narodziny teatru i dramatu greckiego.doc (Rozmiar: 30.5 KB / Pobrań: 29)
▬▬▬▬▬▬▬▬ஜ۩۞۩ஜ▬▬▬▬▬▬▬▬▬
     Forumeria.pl - Najlepsze forum w Polsce
▬▬▬▬▬▬▬▬ஜ۩۞۩ஜ▬▬▬▬▬▬▬▬▬
Odpowiedz

[-]
Szybka odpowiedź

Disable AutoMedia embedding for this link.   MP3 Playlist

Weryfikacja przeciw botom
Zaznacz pole wyboru znajdujące się poniżej. Ten proces pozwala chronić forum przed botami spamującymi.

Użytkownicy przeglądający ten wątek:

1 gości